Mismatch

Genre:
absurde drama

Het was mei. Te warm voor een jas, te koud voor zonder. Dan maar een rode fleeceblouse met daaronder een Bambi-shirt. Bambi, hoe kwam ik erop?

Die ochtend was de luchthaven rustiger dan ik had verwacht. Gapend sloot ik me achteraan de rij bij balie 31. Voor mij stond een jong koppel dat aan elkaars lippen hingen. Hun neonkoffers verblindden mijn ogen. Ik verschoof mijn aandacht naar een meneer met bierbuik. Verveeld zat hij op een Nijntje-koffer, alsof hij poseerde voor een reclamespot van een vakantieverzekering. Een peuter hing over zijn schouders. Geconcentreerd knoopte ze strikjes om zijn haarsprieten. Kon niet wachten tot ik mijn baba ging zien. Hij beloofde mij op te halen als ik in Turkije arriveerde. Dan werd ik een week lang verwend door mijn ouders. Welverdiend.
  'Hoi lieverd, is dit de check-in balie naar Antalya?' klonk een rokersstem vanachter mij. Het was een dame rond de zestig: een getoupeerde jaren 80-coupe, zwarte leren broek en verzorgde uitstraling. Ik keek opnieuw naar het scherm bij de balie. Antalya. In koeienletters.
  'Ja, u zit goed,' antwoordde ik.
  'Dankje lieverd, ik ben met alle haast mijn lenzen vergeten.'
  'Kan gebeuren.'
  'Al 27 graden daar zag ik, za-lig!' Zucht, daar gaan we…
  'Momenteel ben ik op zoek naar een vakantiewoning. Schijnt dat de Russen hun stekkies verkopen en teruggaan naar eigen land…' Langzaam zoomde ik mij uit. Het enige wat ik nog dacht te horen was: "Liever een kleurrijke tata dan een humeurige Rus, toch?" Het jonge koppel keek achterom en scande ons. Ik vermeed hun blik. Margot. Zo ging ik haar noemen. Ze plakte aan me als een verkeerd meegeleverd product. Mijn beurt. Haastig leverde ik mijn handbagage in. Zodra ik het ticket kreeg, schoot ik zonder achterom te kijken weg. Pas voorbij de poorten, haalde ik opgelucht adem. 

Ook bij de securitycheck verliep alles vlot.
  'Hey James, ik heb net Bambi gekieteld!' riep de beveiligster naar haar collega, nadat ze mij fouilleerde. Oké Jessie, je hebt een sticker verdiend. Geïrriteerd bukte ik en trok mijn veters strak. Vanboven klonk een schorre stem. 'Hebbes!' Mijn hart maakte een sprongetje. Ze bleef staan als schaduw voor de zon. Toen accepteerde ik mijn lot: ik werd geadopteerd voor de rest van mijn heilige wachttijd. Langzaam rolde ik mijn ogen omhoog. Margot keek mij opgewekt aan. 

Bij de zitplaatsen stelde ik voor dat we ieder bij onze eigen gate gingen zitten. Haar vlucht vertrok dubbel-godzijdank een kwartier na de mijne.
  'Nee hoor lieverd, ik blijf gezellig hier.' Ze plofte naast me neer. Inmiddels waren we een absurde match: een bakje magere kwark naast een glas whiskey met ijs. Alsof dat niet genoeg was kieperde haar tas om. Een pakje Marlboro, tarotkaarten en een foto van een jongeman slingerden eruit. Uitgesloofd poseerde hij naast een witte Fiat Tofaş. Margot propte haar spullen weer in haar tas, behalve die foto.
  'Dit is mijn Engin. Hij komt me ophalen in Antalya,' zei ze trots.
  'Gezellig.'
  'Hij is nog eenentwintig en gossie wat een harde werker. Jammer dat de Turkse Lira niks waard is. Engin klaagt vaak daarover. Erdo-han moet echt aftreden.' Mag ik ook aftreden?
  'Ik stuur 'm elke maand honderd euro en regel zijn visum. Hij leert nu Nederlands.' Ik zocht naar de noodrem, maar Margot was ontspoord: een vrije val, de berg af richting afgrond.
  'Wat gul. Ik neem aan dat hij komt werken?'
  'Ja, hij zegt: zodra ik in Nederland ben, werk ik hard, ook in het weekend…' Ze grijnsde speels. '… dan zeg ik: nee aşkım, in Nederland werken wij niet in weekenden, dan maken we tijd voor liefde.' Ergens een plantenbak waarin ik kan wegduiken? Margots ogen sparkelden.
  'Weet je, ik krijg genoeg aandacht van Turkse mannen.' Ze lachte als een auto die niet wilde starten. 'Engin vindt dat nooit fijn. Die jaloerse drift!' Ik haalde mijn denkbeeldige megafoon tevoorschijn. Tuurlijk is hij jaloers, hij wil zijn investeringsproject toch niet verliezen aan een andere! POEF! Megafoon weg.
  'Weet uw familie van uw relatie?'
  'Ik heb geen contact met familieleden. Mijn dochter woont in Barcelona, doet haar eigen dingetje enzo.' Even trilden haar lippen en ik slikte een brok weg. 'Gelukkig heb ik Engin. En jij? Heb jij een vriendje?'
  'Nee.'
  'Zo jong, stralend en geen vriend? Meid je weet niet wat je mist!' Ze trok een tarotkaart uit haar bundel. 'Hier, een gift als aandenken aan die ene zotte vrouw van Schiphol.' Ik schoot in de lach. Die zelfspot was genadeloos. Nieuwsgierig nam ik hem aan. Bovenaan een stralende zon. Daaronder een naakte man en vrouw.
  'De geliefden in de zevende hemel, moge passie jou achtervolgen,' zei ze dromerig. Oproep. Passagiers mochten instappen. 'Nou, misschien treffen we elkaar op Antalya airport,' zei ze, terwijl ze opstond.
  'Wie weet, fijne reis!' Ik keek haar na. Was zij naïef of ik te cynisch? 

Een week later had ik mijn koffer ingepakt. Vanavond vloog ik terug naar Nederland. Moeder ruimde het ontbijt op. Baba schilde een mandarijn. T.v. stond aan: ochtendshow Müge Anlı. De blonde presentatrice kwam de studio binnen. Gejuich. "Günaydın dames en heren, een stralende morgen toegewenst!" Publieksapplaus. "We starten met een urgente zoektocht naar een vermiste kerel." Foto van een jongeman verscheen in beeld. Ik proestte mijn thee uit. Hij poseerde naast een witte Tofaş. Camera verschoof naar het midden van de studio. Een oudere vrouw in hoofddoek snikte: "Engin vertelde zijn collega's dat hij iemand ging ophalen. Daarna niks meer gehoord. Zijn auto… gevonden in zee." De presentatrice nam over. "Onze verslaggever Hüseyin is bij de plaats van het ongeval. Hoe is het daar Hüseyin?" Een tweede beeld verscheen naast die van Müge. Een getinte jongeman met microfoon nam het woord. "Goedemorgen vanuit 'Antalya Lara' beste Müge, de plaats waar het voertuig uit zee is geborgen. Vreemd genoeg geen lichaam getroffen. Wel hebben politieonderzoekers een tarotkaart uit het dashboard verwijderd…" Hüseyin hield de kaart in een plastic zak omhoog. Nog rimpelig nat. Bloedvlekken. De duivel erop was te zien. "Omstanders die vannacht hulpkreten hoorden, zagen een leeuwenharige vrouw vluchten…"