Robert-Jan Pleite

Robert-Jan Pleite is een alleenstaande man van 55 en een Ajax-fan die in Rotterdam woont. Hij is te laf om zijn overwinning in het openbaar te vieren, maar ook weer te fanatiek om de vreugde voor zich te houden. Ik heb enorm genoten van het ontwikkelen van dit personage. Hopelijk tovert hij bij jullie ook een glimlach 😊.

Terwijl ik met gespreide benen op de bank sta, houd ik mijn achterhoofd vast.  De adrenaline stroomt door mijn bloed en ik tril. Als de scheidsrechter fluit, gooi ik in een ogenblik de afstandsbediening tegen het plafond. Gillend als een keukenmeid spring ik naar het venster, doe het raam open en laat de misthoorn afgaan. Trots kijk ik omhoog, naar de rood-zwarte vlag met drie witte kruizen. Sierlijk wappert ze in de heldere hemel. Nog één keer wil ik het helemaal uitschreeuwen, maar de stilte is zo breekbaar, dat ik zelfs bang ben om een luchtje te laten. Gefrustreerd pers ik hem vanuit het puntje van mijn achterste weer terug en tuur door de lege straat. Zodra ik de misthoorn wegleg, wend ik mijn blik naar nummer 28. Zou ze mij gehoord hebben? Is ze überhaupt thuis? Haar oprit is de hele middag leeg. De drang om de gordijnen te sluiten en weg te duiken is groot, maar ik móét dat azijnzeikersgezicht van haar zien. Ze zou weer domme opmerkingen maken over mijn twee paar haarsprieten, of aan mijn walrussnor proberen te trekken, maar dat geeft niet. Zo'n legendarisch moment wil ik niet missen. Wiebelend als een pinguïn, waggel ik naar de voordeur en loer door het kijkgaatje. Hoelang zal het duren tot ze bij me aanklopt? Net als ik opnieuw naar het venster wil lopen, klinkt van buiten iets dat naar beneden dendert. Er wordt op de voordeur gebonkt en ik maak een miezerig sprongetje. 
   'Kom naar buiten dan, tyfuslul! Of ben je bang dat ik die mast in je vieze muil douw!' Haar gebrul klinkt als een vocalist die haar hoogtepunt bereikt. Met een brede glimlach open ik de deur en ze vliegt zowat op me af. De dikke buurman grijpt haar bij haar middel.
  'Ha, die Bregje, hebbie hard moeten rennen vanuit De Kuip?' Bliksem schiet vanuit haar ogen.
  'Makkelijk zeiken he zo vanuit je nest. Kom naar buiten dan als je durft!
  'Ah wijffie, zo makkelijk heb ik het ook weer niet. Ik probeer hem al twee minuten naar binnen te duwen. Speciaal voor jou aan het bewaren snappie' Bingo!
  'Godvurreeeedomme pleuriszooi!'
Ze rukt zich los en met een knalrode kop raapt ze de vlag van de grond. Meteen deins ik achteruit. Op het nippertje smijt ik de voordeur dicht en er knalt iets tegenaan. Mijn hart tikt als een tierelier, maar de missie is geslaagd. Nu laat ik het los.