Spiegel

Persoonlijke blog 

Je kent het wel: personen die je aanstaren alsof je geen mens, maar een pop bent, of zich zo veilig voelen dat ze hun verhaal bij je kwijt kunnen. Zelden zijn ze echt geïnteresseerd in wie luistert. Hierdoor trok ik me steeds verder terug in mijn veilige cocon. Tot ik een keer een wildvreemde 'spiegel' tegenkwam. En wat ben ik dankbaar dat die bestaan...

"Halte Overveen."
Buiten waaiden de bladeren langs het perron toen de trein afremde. De deuren schoven open. Koude lucht rolde de coupé in, gevolgd door een oudere dame. Ze droeg een deftige bontmantel. Bij een windvlaag klemde ze haar hand om haar hoed. Ik dacht dat ze doorliep naar de eerste klas, maar ze bleef staan, liet haar blik kort op me rusten en ging tegenover me zitten.
   'Goedemorgen,' zei ze. Ik groette terug.
   'Wat zie jij er fris uit, ben je student?'
   'Dank u. Nee al lang niet meer.' Ze glimlachte. Het gesprek ging verder over van alles en nog wat. Toen rommelde ze in haar tas. Enthousiast haalde ze haar telefoon eruit, stond op van haar plek en plofte naast me neer.
  'Nu we het toch over reizen hebben, kijk eens waar ik van de zomer ben geweest…' Ze swipete door haar galerij en liet foto's zien die waren genomen op een luxe jacht. Een groep dames gierde van het lachen. Glaasjes wijn in hun handen, volle zon op hun gebruinde huid.
  'Gaaf zeg, waar is dit?' vroeg ik oprecht geïnteresseerd.
  'Positano, Italië.'
  'En u heeft ook vrienden gemaakt zie ik, wat gezellig!'
  'Och, dat zijn gewoon mijn vrienden uit Nederland. Dochterlief wilde niet mee.' De dame trok haar mond scheef en rolde met haar ogen. "Zie je mij al voor je, tijdens zo'n meute tuttebellen-excursie?" zei ze met een stem die duidelijk niet die van haar was. Ik schoot in de lach, waarop ze me onderzoekend aanstaarde, recht door mijn cocon. Ongemakkelijk liet ik mijn blik heen en weer glijden.
  'Je zegt misschien weinig, maar je ogen spreken zo helder dat ik me gezien voel,' zei ze ineens en haar woorden raakten een snaar. Langzaam brak mijn cocon open.

Terwijl ik zelf altijd door maskers heen prikte en de mens daarachter zag, besefte ik stiekem dat ik hetzelfde verwachtte. Helaas keek niet iedereen zo scherp of nam de moeite om het te leren. Daardoor vergat ik bijna hoe waardevol mijn kracht van zien was. En deze dame zag dat.